نوشته ها

خبرنامه بیست و نهم بهمن ماه

پپتیدهای کنترل کننده مصرف خوراک

تعداد پپتیدهای شناخته شده ای که مصرف خوراک را کنترل می کنند زیاد و در حال افزایش هستند و بیشتر آنها اثر کاهندگی اشتها دارند.

رایج ترین این پپتیدها شامل نوروپپتید Y – هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین- ملانوکورتین ها- گرلین- اوبستاتین- اوپیوئیدها- گالانین- ویسفاتین- سوماتواستاتین- پپتیدهای گلوکاگون مانند- کوله سیستوکینین- بالاخانواده گلوکاگون- انسولین و بمبسین است.

نوروپپتید Y از فراوانترین پپتیدهای تولیدی شبکه عصبی مرکزی و کاهنده اشتها است.

ملانوکورتین ها که از نورون های هسته های هلالی هیپوتالاموس آزاد می شوند کاهنده اشتهایند.

هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین از هیپوتالاموس آزاد شده و در نژاد گوشتی و تخمگذار کاهنده اشتها است.

گرلین در پستانداران افزاینده اشتها و در جوجه گوشتی کاهنده است.

نقش اوبستاتین کاملا مشخص نیست گاهی کاهنده  و گاه افزاینده اشتها است.

اوپیوئیدها مهارکننده انتقال دهنده های عصبی اند و افزاینده اشتها هستند.

تزریق مغزی گالانین افزاینده اشتهاست اما بر مصرف آب اثر ندارد.

ویسفاتین فعالیت های انسولین را تقلید می کند و تزریق مغزی آن مصرف خوراک و بازدهی نوک زدن را فراهم می کند.

سوماتواستاتین مهارکننده آزادسازی هورمون رشد است و افزاینده اشتهاست.

پپتیدهای گلوکاگون مانند کاهنده اشتهاست.

کوله سیستوکینین که در پاسخ به ورود چربی به روده ترشح می شود نیز کاهنده اشتهاست.

سایر موارد نیز معمولا کاهنده اشتها هستند.

پاسخی بگذارید :