نوشته ها

خبرنامه نهم بهمن ماه

تنظیم محیطی مصرف خوراک

تئوری لیپوستاتیک

مغز با درک مکان های ذخیره چربی و تنظیم مناسب مصرف خوراک باعث حفظ ذخایر چربی می شود. در سال ۹۴ پروتئینی بنام لپتین کشف شد که بخشی از سیستم فیدبکی ذخایر بافت چربی سفید است و با افزایش ذخیره چربی بدن ، غلظت هورمون لپتین خون افزایش می یابد.

مطالعات زیادی نشان دادند که لپتین در پرندگان وجود دارد اما مطالعات دیگر آنرا زیر سوال برد. ژن لپتین تا سال ۲۰۱۴ در پرندگان شناسایی نشد اما وجود رسپتورهای آن گزارش شده است.

تزریق داخل مغزی لپتین انسانی باعث کاهش مصرف خوراک جوجه های گوشتی و لگهورن (تخمگذار) می شود.

گرلین هورمون دیگری است که ابتدا بعنوان پپتید آزاد کننده هورمون رشد شناسایی شد که از معده پستانداران آزاد می شود.تزریق داخل سفاقی گرلین در انسان و جوندگان مصرف خوراک را افزایش داد. همچنین سطح گرلین در مدت گرسنگی افزایش می یابد و به محض تغذیه کاهش می یابد.

گرلین در پیش معده پرندگان شناسایی شده است. گرلین خون بلدرچین و مرغ تخمگذار طی گرسنگی افزایش می یابد اما در جوجه های گوشتی تا ۳ هفتگی با افزایش همراه نیست و تزریق مغزی گرلین بر خلاف انسان و جوندگان مصرف خوراک را کاهش می دهد.

در بلدرچین تزریق داخل سفاقی دوزهای نسبتا کم گرلین مصرف خوراک را افزایش می دهد.

دوزهای بالاتر ، مصرف خوراک را کاهش می دهد که به آن اثرات درجه دوم گویند. تزریق داخل وریدی گرلین در ماکیان باعث کاهش مصرف خوراک بصورت ناچیز شده یا اثر ندارد.

 

تنظیم عصبی مصرف خوراک

مصرف خوراک در همه حیوانات با شبکه عصبی و غدد درون ریز تنظیم می شود و هیپوتالاموس مرکز اصلی آن است. هیپوتالاموس سیگنال های دریافتی از روده، پانکراس، کبد و بافت چربی و سایر قسمت های مغز را با اطلاعات سیستم عصبی و درون ریز ادغام می کند.

در پرندگان ، ضایعه بخش میانی هیپوتالاموس باعث افزایش مصرف خوراک می شود و تخریب مناطق جانبی هیپوتالاموس باعث کاهش مصرف خوراک می شود.

این دو مکان بترتیب مراکز تغذیه و سیری هستند اما عملا اینها بخش هایی از جریان های عصبی بزرگترند که در تنظیم مصرف خوراک نقش دارند و عوامل دیگر هم هستند.

پاسخی بگذارید :